|
Zakres programowy (dot. WKIRDS)
|
-brak-
|
|
Język wykładowy
|
polski;
|
|
Grupa przedmiotów:
|
– kierunkowe
|
|
Powiązanie z prowadzonymi badaniami naukowymi w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
|
TAK
|
|
Sposób realizacji
|
– hybrydowo
|
| Formy zajęć
|
| Formy zajęć do wyboru | Liczba godzin zajęć | w tym liczba godzin zajęć na odległość |
|---|
|
RAZEM
|
160
|
45
|
|
| Aktywność i liczba godzin pracy studenta
|
| Aktywność studenta | Liczba godzin pracy |
|---|
|
RAZEM
|
190
|
|
|
Cel przedmiotu
|
– wstępne zapoznanie z specyfiką przedmiotu i pracowni. Analiza własnych zainteresowań tematycznych studenta oraz własnego instrumentarium intermedialnego.
– stworzenie przez studenta autorskich praktyk, skierowanych na własne cele i predyspozycje, ewentualnie mające na celu wyrównanie niedociągnięć warsztatowych.
– dla studentów nieposiadających przećwiczonych praktyk warsztatowych / absolwentów innych kierunków – semestr wyrównawczy, zimowy: zapoznanie się z metodami procesualnymi, narracją transmedialną, wyborem medium i techniki
– obligatoryjne wykonanie jednej własnej realizacji / pracy artystycznej oraz zaprojektowanie drugiego projektu w kontekście narzuconego ćwiczenia do wykonania. Wybór i konsekwencje wybranej problematyki. Obowiązkowy udział projektów w szerszej krytyce (raz w semestrze) tzw. „open critique”.
– rozpoczęcie przez studenta niezależnej praktyki artystycznej poprzez samodzielne ujęcie całości własnej pracy artystycznej w jednolite ramy metodologiczne, od badania i konceptu, przez produkcję, aż do formatowania i przygotowania do publikacji.
|
| Efekty uczenia się przedmiotu |
| w zakresie wiedzy
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K1_W01
K1_W06
K1_W08
|
– Student posiada wiedzę z zakresu metod pracy intermedialnej, pozwalającą mu dokonać własnych, świadomych wyborów środków artystycznych w kontekście tradycji intermediów.
– Zna przykłady zastosowań różnych metod pracy, jest zdolny do samodzielnego myślenia krytycznego na kanwie tych przykładów.
– Rozpoznaje różnicę pomiędzy własnyym projektem artystycznym oraz rozwijaniem własnej metody transmedialnej od procedur wykonawczych / warsztatowych
|
seminarium / przegląd / egzamin
|
|
| w zakresie umiejętności
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K1_U01
K1_U05
K1_U11
|
– Potrafi ułożyć oryginalny ciąg procedur, stanowiący autorską metodę pracy artystycznej, składającą się z kilku elementów zaczerpniętych z różnych dziedzin aktywności ludzkiej (niekoniecznie artystycznej).
– Tworzy racjonalne i pragmatyczne metodologie, odpowiadające osobistej poetyce lub tematyce oraz nastawione na komunikacje z odbiorcą sztuki.
– Potrafi zastosować technologię poprzez samodzielną naukę i zbudować właściwą narrację utworu transmedialnego w zależności od zastosowanego medium.
|
seminarium / przegląd / egzamin
|
|
| w zakresie kompetencji społecznych
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K1_K01
K1_K03
K1_K07
|
– Ma zdolności niezbędne do samokształcenia, przy elastycznym i trafnym doborze pól zainteresowania.
– potrafi przeprowadzić analizę wybranych przez siebie metod / procedur, pod kątem ich adekwatności do wybranego projektu.
– współdziała w grupie wtedy, kiedy wymaga tego wybrana procedura artystyczna.
|
seminarium / przegląd / egzamin
|
|
|
Treści programowe
|
– Podstawą programu studiów jest dokument przygotowany przez studenta i stanowiący zarys jego osobistego planu rozwoju w ramach IPS. Dokument ten jest punktem wyjścia wspólnej pracy z prowadzącym. Zawiera przynajmniej jedną obowiązkową realizację semestralną.
– W ramach tej współpracy student tworzy podwaliny swojej metodologii zawodowej, rozumianej jako (ciągle otwarty na rozszerzenie bądź korekty) zestaw procedur zaczerpniętych tak ze świata sztuki, jak i z innych dziedzin, takich jak zasoby teoretyczne lub archiwalne, nauka i technologia, kultura masowa i rękodzieło, tradycje narracyjne i tak dalej.
– Przedmiot skupia się nad metodą pracy, widzianą jako unikalny, intermedialny bądź transmedialny zestaw procedur, natomiast pretekstem artystycznym tej dydaktyki jest otwarte tematycznie pole, będące autorską prerogatywą studenta.
|
|
Metody dydaktyczne
|
– swoboda tematyczna niewykluczająca wielowątkowości
– analiza tematów dotyczących prognozowanych efektów
– wybór metody, procedur w kontekście planowanego efektu
– komunikacja w sieci jako jedna z form narracji transmedialnej
– wspólne korekty dotyczące zaproponowanych rozwiązań
– otwarte krytyki, spotkania, udział w warsztatach
– rozpoczęcie praktyki artystycznej poprzez udział w konkursach, festiwalach, wystawach
|
|
Wykaz literatury obowiązkowej i uzupełniającej
|
Literatura wybierana jest indywidualnie i jest dopasowana do kontekstu tematycznego, zaproponowanego przez studenta
|
|
Dodatkowe informacje
|
Pracownia Transmediów kładzie nacisk na systematyczny proces rozwijanego tematu przenoszonego przez różne formy medialne. Skupia się na tworzeniu procedur, wyboru narracji, użyciu gestu, hipertekstu. W przypadku studiów drugiego stopnia nacisk kładziony jest na artystyczną część komunikatu, wielość wątków, stosowne użycie narzędzia do zakładanej treści;
|
| Sposoby oceniania osiągniętych efektów uczenia się
|
| Sposób oceniania (składowe) | Składowe oceny końcowej w % (łącznie 100%) |
|---|
|
aktywność studenta – 40%
|
systematyczność i utrzymanie dyscypliny warunkującej proces kształcenia i wymiernych efektów w postaci realizacji dyplomu – 60%
|
|
|
Kryteria i skala ocen
|
na ocenę końcową składa się wiele czynników: od aktywności studenta, jego zaangażowania – poprzez dociekliwość w konstytuowaniu własnych procedur, ich analizę, używanie języka komunikatywnego i wnoszącego treści merytoryczne w proces tworzenia – do merytorycznie i formalnie spójnego efektu artystycznego.
|
|
Data sporządzenia karty
|
20.11.2025 r.
|
