|
Cel przedmiotu
|
Specjalizacja konserwacji rzeźby ma na celu zapoznanie studentów z szeroką problematyką konserwacji i restauracji dzieł sztuki oraz zabytków wykonanych z naturalnych materiałów kamiennych. Kształcenie rozwija wrażliwość na formę rzeźbiarską, fakturę, kolorystykę oraz właściwości materiałowe kamieni, a także uczy ich oceny w kontekście wartości artystycznych, historycznych, kulturowych i zabytkowych.
Program nauczania realizowany jest poprzez wykłady, ćwiczenia praktyczne oraz zajęcia terenowe prowadzone przy zabytkowych obiektach kamiennych w ich pierwotnym, historycznym usytuowaniu. Celem kształcenia jest przygotowanie studenta do samodzielnego prowadzenia prac konserwatorskich przy obiektach kamiennych poprzez poznanie złożonej problematyki ich konserwacji technicznej i estetycznej.
Ćwiczenia praktyczne prowadzone są na wartościowych i zróżnicowanych pod względem materiałowym, technologicznym oraz stanu zachowania zabytkowych obiektach kamiennych. Nabywanie kompetencji praktycznych odbywa się poprzez realizację pełnego procesu konserwatorskiego, obejmującego rozpoznanie obiektu, przeprowadzenie niezbędnych badań, opracowanie i realizację programu prac konserwatorskich oraz sporządzenie powykonawczej dokumentacji konserwatorskiej.
W toku kształcenia student poznaje różnorodne rodzaje materiałów kamiennych, ich właściwości fizyczne, chemiczne i technologiczne oraz specyfikę ich zastosowania w rzeźbie i architekturze. Zdobywa umiejętność rozpoznawania stanu zachowania obiektu, identyfikowania przyczyn, mechanizmów i form jego degradacji, a także doboru odpowiednich metod postępowania konserwatorskiego. Zakres zajęć obejmuje w szczególności metody usuwania nawarstwień i zanieczyszczeń, oczyszczania powierzchni, wzmacniania strukturalnego materiałów kamiennych, uzupełniania ubytków, rekonstrukcji formy, scalania kolorystycznego oraz zabezpieczania obiektów przed dalszą degradacją.
Istotnym elementem wspomagania procesu kształcenia są zajęcia terenowe, podczas których studenci zdobywają doświadczenie w zakresie konserwacji rzeźby, elementów rzeźbiarskich oraz detali architektonicznych, zarówno we wnętrzach, jak i na elewacjach obiektów zabytkowych. Praca w warunkach terenowych pozwala na konfrontację wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych ze specyfiką rzeczywistych warunków zachowania zabytków, w tym z oddziaływaniem czynników atmosferycznych, środowiskowych i antropogenicznych.
|
|
Wykaz literatury obowiązkowej i uzupełniającej
|
Literatura obowiązkowa
1. Borusewicz W., Konserwacja zabytków budownictwa murowanego, Warszawa 1985.
2. Ciabach J., Żywice i tworzywa sztuczne stosowane w konserwacji zabytków, Toruń 1998.
3. Domasłowski W., Strukturalne wzmocnienie materiałów porowatych, Toruń 2014.
4. Domasłowski W. (red.), Zabytki kamienne i metalowe, ich niszczenie i konserwacja profilaktyczna, Toruń 2011.
5. Hill D., Atlas kamieni użytkowych. Marmury, granity, piaskowce, Warszawa 2010.
6. Jarmontowicz A., Krzywobłocka-Laurów R., Lehmann J., Piaskowiec w zabytkowej architekturze i rzeźbie.
7. Jundrowsky R., Kamieniarstwo. Współczesne spojrzenie na tradycję, Warszawa 2015.
8. Katalog kamienia, Warszawa 1995.
9. Konserwacja kamiennych obiektów zabytkowych, Toruń 1999.
10. Kozłowski S., Surowce skalne Polski, Warszawa 1975.
11. Machaj J., Wyprawy szlachetne, kamień sztuczny, Warszawa 1959.
12. Płuska I., „Konserwacja kamienia”, Renowacje, nr 2, Kraków 1998.
13. Pokosińska M., Polichromia romańskiej i wczesnogotyckiej rzeźby architektonicznej, Toruń 1993.
14. Rajchel J., Kamienny Kraków, Kraków 2005.
15. Sylwestrzak H., Kachnic J., Kamienne tworzywo sztuki, Toruń 2010.
16. Ślesiński W., Konserwacja zabytków sztuki. Rzeźba, t. 2, Warszawa 1990.
17. Wilcke H., Thunig W., Kamieniarstwo, Warszawa 1987.
________________________________________
Literatura uzupełniająca
1. Domasłowski W., Wapno dyspergowane. Spoiwo zapraw i farb, Toruń 2015.
2. Domasłowski W., Kęsy-Lewandowska W., Łukaszewicz J., Badania nad konserwacją murów ceglanych, Toruń 1998.
3. Konserwacja murów ceglanych, Toruń 1999.
4. Frycz J., Restauracja i konserwacja zabytków architektury w Polsce w latach 1795–1918, Warszawa 1975.
5. Hermes J., Tynki szlachetne, stiuki, sztukaterie, Warszawa 1962.
6. Kadłuczka A., Ochrona dziedzictwa architektury i urbanistyki, Kraków 2018.
7. Małachowicz E., Konserwacja i rewaloryzacja architektury w środowisku kulturowym, Wrocław 2007.
8. Pasierb J. St., Ochrona zabytków sztuki kościelnej, Warszawa 1995.
9. Płuska I., „Aranżacje konserwatorskie”, Renowacje, nr 5, Kraków 1999.
10. Płuska I., „Konserwacja cegły”, Renowacje, nr 1, Kraków 1998.
11. Rouba B., Pielęgnacja świątyni i innych zabytków, Toruń 2014.
12. Tajchman J., Jurecki A., Historia technik budowlanych, Warszawa 2020.
|
| Sposoby oceniania osiągniętych efektów uczenia się
|
| Sposób oceniania (składowe) | Składowe oceny końcowej w % (łącznie 100%) |
|---|
|
WIEDZA I UMIEJĘTNOŚCI PRAKTYCZNE
– znajomość zagadnień i problematyki związanej z realizowanymi ćwiczeniami, w szczególności wiedza dotycząca materiałów kamiennych, technologii wykonania, przyczyn i mechanizmów zniszczeń oraz metod konserwacji i restauracji rzeźby kamiennej.
– umiejętność prawidłowego zastosowania wiedzy w praktyce konserwatorskiej, jakość i poprawność techniczna wykonywanych zabiegów, dobór i właściwe zastosowanie metod, materiałów oraz narzędzi, a także poziom techniczny i artystyczny wykonanych prac.
UMIEJĘTNOŚĆ OBSERWACJI I ANALIZY, SAMODZIELNOŚĆ I KREATYWNOŚĆ
– zdolność wnikliwej obserwacji obiektu, rozpoznawania jego cech materiałowych, technologicznych i formalnych, formułowania wniosków oraz logicznego rozwiązywania problemów konserwatorskich.
– umiejętność formułowania i uzasadniania własnych decyzji konserwatorskich oraz doboru odpowiednich środków, materiałów i metod, adekwatnych do charakteru obiektu, jego stanu zachowania i przyjętych założeń postępowania konserwatorskiego.
ZAANGAŻOWANIE I ORGANIZACJA PRACY
– aktywność i systematyczność w realizacji powierzonych zadań, odpowiedzialność za powierzone obiekty i stanowisko pracy, umiejętność współpracy w grupie oraz przestrzeganie zasad organizacji i bezpieczeństwa pracy.
FREKWENCJA I REALIZACJA OBOWIĄZKÓW STUDENTA
– systematyczny udział w zajęciach, terminowa realizacja powierzonych zadań oraz przestrzeganie wymogów określonych w regulaminie studiów.
|
- 40 - 40 - 10 - 10 (3 nieusprawiedliwione nieobecności - brak zaliczenia)
|
|
