pracownia kierunkowa - do wyboru

stacjonarnie

Specyfika programu pracowni wpisuje się w wielotorowy i komplementarny model kształcenia funkcjonujący w Katedrze Rysunku i Malarstwa WG. Studentka/student ma dzięki temu możliwość kształtowania ścieżki edukacyjnej adekwatnej do własnych potrzeb i zainteresowań. Innymi słowy, nie powiela specyfiki pozostałych pracowni kierunkowych wolnego wyboru, oferując jak one, oryginalne treści i formy działań.

W związku z formami kształcenia realizowanymi w pracowni, które w ramach prowadzonych projektów obejmują między innymi działania kontekstualne czy budowanie narracji zmierzających do opisania wybranego zagadnienia z dziedziny szeroko pojętej kultury, rysunek przestał już dość dawno być wiodącym medium. Zwykle już w pierwszych etapach pracy nad projektem, jednym z podejmowanych działań jest wybór takiego lub takich sposobów realizacji, które najlepiej oddadzą intencje autorki/autora i pozwolą na pełną i zrozumiałą kreację. W tej sytuacji rysunek (bez znaczenia czy ujmowany klasycznie, czy w rozszerzeniu wychodzącym poza definicje) bywa punktem odniesienia, jednym z użytych mediów, lub nie odgrywa żadnej roli w realizacji projektu. Pozostaje istotną referencją z zastrzeżeniem, że merytoryczne elementy programu a nie kwestie warsztatowe są jego istotą.

Student/ka prowadzi indywidualny autorski projekt artystyczny, stanowiący podstawę do uzyskania stopnia magistra sztuki. Działania obejmują: wybór treści, sformułowanie założeń problemowych, wybór medium lub mediów, które będą najbardziej adekwatne do podjętej problematyki, realizację praktyczną (której czasem towarzyszą przeformatowania i rewizja założeń dokonywana na podstawie obserwacji dokonywanych w trakcie pracy na podstawie analizy uzyskiwanych rezultatów), zakończenie i podsumowanie projektu obejmujące także prześledzenie kontekstów kulturowych pozostających w relacji z formą i problematyką projektu. Praktyczna realizacja projektu jest prowadzona w ścisłej kooperacji z wykładowc/zyni/ą prowadzącą Seminarium dyplomowe. Ostatecznym etapem działań jest złożenie i obrona pracy dyplomowej.

Student/ka prowadzi indywidualny autorski projekt artystyczny, stanowiący podstawę do uzyskania stopnia magistra sztuki. Działania obejmują: wybór treści, sformułowanie założeń problemowych, wybór medium lub mediów, które będą najbardziej adekwatne do podjętej problematyki, realizację praktyczną (której czasem towarzyszą przeformatowania i rewizja założeń dokonywana na podstawie obserwacji dokonywanych w trakcie pracy na podstawie analizy uzyskiwanych rezultatów), zakończenie i podsumowanie projektu obejmujące także prześledzenie kontekstów kulturowych pozostających w relacji z formą i problematyką projektu. Praktyczna realizacja projektu jest prowadzona w ścisłej kooperacji z wykładowc/zyni/ą prowadzącą Seminarium dyplomowe. Ostatecznym etapem działań jest złożenie i obrona pracy dyplomowej.

Nauczanie odbywa się na zasadzie indywidualnych konsultacji. Zakres działań zmierza do realizacji pracy dyplomowej i jest ściśle uwarunkowany tematem i skalą podejmowanego problemu. Realizacja projektu obejmuje jego praktyczne i teoretyczne aspekty i jest prowadzona w ścisłej kooperacji z wykładowc/zyni/ą prowadzącą Seminarium dyplomowe. Weryfikacja etapów pracy polega na wspólnej ocenie potencjału dokonań w kontekście procesu dyplomowego. Student/ka może (ale nie ma takiego obowiązku) brać udział w przeglądach, w których uczestniczą wszystkie osoby zapisane do pracowni. Uczestnictwo w przeglądzie może być czynne – wówczas student/ka przygotowuje prezentację dotyczącą założeń, treści i dotychczasowych rezultatów realizacji projektu. Zakładany jest wówczas udział w dyskusji na temat własnej realizacji. Każda/y student/ka otrzymuje link do indywidualnego folderu, w którym może gromadzić bieżącą dokumentację, oraz obowiązkowo – dokumentację skończonego projektu. Ostatecznym etapem działań jest złożenie i obrona pracy dyplomowej.

Literatura i praca na materiałach źródłowych ściśle związana z merytorycznym zakresem pracy dyplomowej. Obejmuje pozycje zalecane przez wykładowczynie/wykładowców prowadzących Seminarium dyplomowe.

Referencje: 

Cy Twombly, Leda and the Swan, 1962; Blackboard Paintings, ok. 1966–1970, MoMA, Tate; rysunek jako gest, zapis cielesny i psychiczny, balansujący między pismem, bazgrołem i malarstwem.

Yves Klein, Anthropométries, 1960, Galerie Internationale d’Art Contemporain, Paryż; rysunek = performans + dokumentacja + ślad obecności, bez udziału ręki artysty w klasycznym sensie;

Robert Morris, Blind Time Drawings, 1973–1991, Tate Modern, MoMA; rysunek funkcjonuje jako eksperyment poznawczy i konceptualny, gdzie efekt wizualny jest drugorzędny;

Sol LeWitt, Wall Drawings, od 1968, realizacje site-specific na całym świecie; rysunek istnieje jako instrukcja, algorytm i idea, a nie autorski gest. Rysunek jako kod zapisu, który może być realizowany przez innych;

Mark Lombardi, World Finance Corporation and Associates, 1970-84: Miami, Ajman, and Bogota-Caracas (Brigada 2506: Cuban Anti-Castro Bay of Pigs Veteran), 1999, Whitney Museum, MoMA; rysunek jako diagram, mapa, infografika opisująca domniemaną siatkę powiązań świata sztuki i systemu władzy;

William Kentridge, Felix in Exile, 1994, Documenta Kassel, Tate, MoMA; animacje węglowe, gdzie rysunek jest ciągle niszczony, przerysowywany, zmienny;

Trisha Donnelly, Untitled, Tate Modern, 2005; niematerialne „rysunki zdarzeń” – dźwięk, światło, obecność. Rysunek jako coś, co się wydarza, a nie co się ogląda;

Julie Mehretu, Stadia II, 2004, MoMA; mapa przepływów, danych, architektur, gdzie rysunek działa jak system informacyjny i polityczny;

Tino Sehgal, This Progress, 2010; Guggenheim Museum, Nowy Jork; brak materialnego obiektu –rysunek relacyjny, tworzony w czasie przez rozmowę i ruch widzów;

Refik Anadol, Machine Hallucinations, 2019-2023, MoMA, Biennale w Wenecji (projekty powiązane); postrysunek jako algorytmiczny zapis danych, gdzie „linia” powstaje z analizy ogromnych zbiorów informacji. Rysunek funkcjonuje wyłącznie w sferze cyfrowej i immersyjnej.

Roman Opałka, 1965 / 1 – ∞, od 1965, Centre Pompidou, MoMA; radykalny postrysunek: zapis czasu, w którym każda liczba jest śladem momentu egzystencjalnego. Rysunek zostaje zastąpiony przez systematyczny akt zapisu, a ręka artysty staje się narzędziem pomiaru trwania.

Udział w zajęciach w formie wspomagającej przygotowanie pracy dyplomowej realizowanej w innej pracowni (wyłącznie semestr IX). Student/ka potrafi sformułować i przeprowadzić projekt artystyczny na poziomie zaawansowanym oraz umiejscowić go w szerokim kontekście kulturowym. Potrafi włączyć rezultaty działań podejmowanych w pracowni w zawartość pracy dyplomowej lub świadomie je odrzucić.

Ocena 2.0 - brak realizacji zadań ujętych w powyższych kryteriach lub niewielki stopień ich spełnienia; brak udziału w konsultacjach, przeglądach i prezentacjach; jakość projektu poniżej umiejętności; nieudokumentowanie projektu.

Ocena 3.0 - niewielki stopień realizacji zadań ujętych w powyższych kryteriach; udział w mniej niż 5. konsultacjach, udział w mniej niż 3. przeglądach i prezentacjach; jakość projektu poniżeń umiejętności; nieudokumentowanie projektu w wyznaczonym terminie.

Ocena 4.0 - średni stopień realizacji zadań ujętych w powyższych kryteriach; udział w 5. konsultacjach, udział w 3. przeglądach i prezentacjach; jakość projektu na średnim poziomie; udokumentowanie projektu w wyznaczonym terminie lub uzupełnienie dokumentacji przed końcem sesji egzaminacyjnej.

Ocena 5.0 - wysoki stopień realizacji zadań ujętych w powyższych kryteriach; udział w minimum 5. konsultacjach, udział we wszystkich przeglądach i prezentacjach; jakość projektu na ponadprzeciętnym poziomie; udokumentowanie projektu w wyznaczonym terminie.

Ocena 5.5 - pełna realizacja zadań ujętych w powyższych kryteriach; udział w więcej niż 5. konsultacjach, udział we wszystkich przeglądach i prezentacjach; jakość projektu na wybitnym poziomie; udokumentowanie projektu w wyznaczonym terminie.

21.09.2026