|
Język wykładowy
|
polski;
|
|
Grupa przedmiotów:
|
kierunkowe
|
|
Powiązanie z prowadzonymi badaniami naukowymi w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
|
TAK
|
|
Sposób realizacji
|
stacjonarnie
|
| Formy zajęć
|
| Formy zajęć do wyboru | Liczba godzin zajęć | w tym liczba godzin zajęć na odległość |
|---|
|
Zajęcia w pracowni
|
160
|
|
|
| Aktywność i liczba godzin pracy studenta
|
| Aktywność studenta | Liczba godzin pracy |
|---|
|
Praca własna studenta (w tym m. in.: zadania domowe, przygotowanie prac etapowych i/lub końcowych, przygotowanie do zaliczenia/egzaminu, zapoznanie się z literaturą, udział w konsultacjach i inne)
|
20
|
|
|
Cel przedmiotu
|
• Rozwijanie dojrzałej i samodzielnej wypowiedzi malarskiej poprzez systematyczną realizację prac, szkiców, prób i indywidualnego projektu wynikającego z własnych zainteresowań studenta. Projekt może być rozwijany na podstawie obserwacji, pamięci, wyobraźni, doświadczenia, materiału, tekstu lub autonomicznej idei malarskiej.
• Pogłębianie warsztatu malarskiego, w tym świadomego posługiwania się kolorem, kompozycją, światłem, materią, formatem i przestrzenią obrazu.
• Rozwijanie własnych idei poprzez praktyczne sprawdzanie różnych roz-wiązań formalnych, materiałowych i technologicznych oraz ich selekcję w toku pracy.
• Kształtowanie umiejętności omawiania i krytycznej oceny własnych rea-lizacji oraz świadomego odnoszenia ich do wybranych zjawisk w sztuce dawnej i współczesnej.
|
| Efekty uczenia się przedmiotu |
| w zakresie wiedzy
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
KA2_W01
KA2_W09
|
W1. Student zna i rozumie sposoby formułowania oraz realizacji zaawansowanego projektu malarskiego, w tym możliwości warsztatowe i technologiczne służące przyjętym założeniom.
W2. Student rozumie relacje między kontekstem teoretycznym, znaczeniem pracy a jej rozwiązaniami formalnymi i warsztatowymi oraz wykorzystuje tę wiedzę w rozwijaniu własnej praktyki.
|
W1. Analiza założeń, prób technologicznych i etapów projektu podczas korekt oraz przeglądu semestralnego.
W2. Rozmowa problemowa, omówienie kontekstów i odniesień, prezentacja założeń oraz przegląd semestralny.
|
|
| w zakresie umiejętności
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
KA2_U08
KA2_U14
KA2_U16
|
U1. Student samodzielnie stawia złożony problem malarski i realizuje go jako spójny projekt lub zestaw prac, rozwijany poprzez szkice, warianty i kolejne etapy.
U2. Student pogłębia umiejętności warsztatowe, prowadzi celowe próby materiałowe i technologiczne oraz modyfikuje rozwiązania odpowiednio do rozwoju koncepcji.
U3. Student świadomie wybiera i integruje źródła inspiracji, wiedzę, doświadczenie, intuicję, wyobraźnię oraz środki malarskie w indywidualnej wypowiedzi artystycznej.
|
U1. Projekt indywidualny: koncepcja, harmonogram, szkice, warianty, realizacja, dokumentacja i przegląd.
U2. Próby warsztatowe i technologiczne, analiza ich celowości, korekty indywidualne oraz ocena realizacji.
U3. Prezentacja projektu, omówienie źródeł i dokonanych wyborów, analiza spójności wypowiedzi podczas przeglądu.
|
|
| w zakresie kompetencji społecznych
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
KA2_K05
KA2_K11
|
K1. Student jest gotów do samodzielnego formułowania i argumentowania własnych poglądów artystycznych, a także do rzeczowego dialogu podczas korekt i dyskusji.
K2. Student jest gotów do pogłębionej, krytycznej oceny własnego procesu i rezultatów oraz do konstruktywnego odnoszenia się do działań artystycznych innych osób.
|
K1. Obserwacja udziału w korektach i dyskusjach; prezentacja i obrona założeń projektu.
K2. Pogłębiona samoocena procesu i rezultatu; konstruktywne omówienie prac podczas przeglądu semestralnego.
|
|
|
Treści programowe
|
• Rozpoznanie indywidualnych zainteresowań, sformułowanie problemu malarskiego i rozwijanie idei na podstawie samodzielnie wybranych źródeł.
• Relacja między znaczeniem a formą; świadomy dobór środków malarskich oraz pogłębianie warsztatu poprzez próby i eksperyment.
• Analiza wybranych postaw i strategii malarskich oraz sytuowanie własnej praktyki wobec tradycji i sztuki współczesnej.
• Realizacja indywidualnego projektu lub spójnego zestawu prac; obserwacja i ćwiczenia studyjne są fakultatywne, zależnie od założeń projektu.
• Dokumentacja i prezentacja projektu, uzasadnienie decyzji artystycznych, krytyczna samoocena oraz udział w dyskusji.
|
|
Metody dydaktyczne
|
• Indywidualny projekt semestralny oraz praktyczne zadania problemowe.
• Eksperymenty formalne, materiałowe i technologiczne; fakultatywne ćwiczenia studyjne stosowane zależnie od założeń projektu.
• Korekty indywidualne i grupowe, konsultacje kolejnych etapów pracy oraz rozmowa dydaktyczna.
• Analiza wybranych dzieł, tekstów i postaw artystycznych w odniesieniu do projektów studentów.
• Prezentacje robocze, przeglądy etapowe, samoocena i przegląd semestralny.
|
|
Wykaz literatury obowiązkowej i uzupełniającej
|
LITERATURA PODSTAWOWA:
Gombrich E.H., O sztuce, tłum. M. Dolińska, I. Kossowska, D. Stefańska-Szewczuk, A. Kuczyńska, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1997.
Tatarkiewicz W., Dzieje sześciu pojęć. Sztuka, piękno, forma, twórczość, odtwórczość, przeżycie estetyczne, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976.
Vitamin P3: New Perspectives in Painting, Phaidon Press, London–New York 2016.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
Vitamin P4: New Perspectives in Painting, Phaidon Press, London–New York 2026
Kandinsky W., Punkt i linia a płaszczyzna. Przyczynek do analizy elementów malarskich, tłum. S. Fijałkowski, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1986.
Gage J., Kolor i kultura. Teoria i znaczenie koloru od antyku do abstrakcji, tłum. J. Holzman, Universitas, Kraków 2008.
Podgórzec Z., Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, oprac. i wstęp K. Czerni, Wydawnictwo Znak, Kraków 2009.
Sylvester D., Rozmowy z Francisem Baconem. Brutalność faktu, tłum. M. Wasilewski, Zysk i S-ka, Poznań 1997.
Van Gogh V., Delacroix E., Makowski T. – wybrane dzienniki, listy i pisma artystów.
Sontag S., Przeciw interpretacji i inne eseje, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2012.
Hockney D., Wiedza tajemna. Sekrety technik malarskich dawnych mistrzów, tłum. J. Holzman, wyd. 2, Universitas, Kraków 2007.
Ponadto: aktualne wystawy czasowe, katalogi wystaw oraz magazyny poświęcone sztuce współczesnej i krytyce artystycznej
|
|
Dodatkowe informacje
|
Przyjęcie do Pracowni odbywa się po zapoznaniu się z pracami studenta i rozmowie dotyczącej indywidualnych celów i oczekiwań studenta dotyczących szeroko pojętej dyscypliny sztuk pięknych.
|
| Sposoby oceniania osiągniętych efektów uczenia się
|
| Sposób oceniania (składowe) | Składowe oceny końcowej w % (łącznie 100%) |
|---|
|
1. Zaawansowany projekt indywidualny lub spójny zestaw prac: trafność sformułowania problemu, spójność koncepcji, jakość artystyczna i stopień jej rozwinięcia.
2. Warsztat i eksperyment: adekwatność środków, poziom prób, świadome wykorzystanie technologii oraz konsekwencja realizacyjna.
3. Proces pracy: samodzielność, systematyczność, dokumentacja, reagowanie na wyniki prób i rozwój projektu.
4. Prezentacja i refleksja: argumentacja decyzji, odniesienie do kontekstów, krytyczna samoocena oraz konstruktywny udział w dyskusji.
|
1. 45%
2. 25%
3. 20%
4. 10%
|
|
|
Kryteria i skala ocen
|
5,5 - efekt osiągnięty w stopniu wybitnym: projekt oryginalny, pogłębiony i spójny; bardzo wysoka świadomość znaczenia, formy i warsztatu; wyjątkowa samodzielność oraz krytyczna refleksja.
5,0 - efekt osiągnięty w stopniu bardzo dobrym: projekt dojrzały i indywidualny; trafne założenia, bardzo dobry warsztat, świadoma argumentacja i samodzielny proces.
4,5 - efekt osiągnięty powyżej poziomu dobrego: przekonująca, spójna realizacja i świadome decyzje, z nielicznymi niedoskonałościami.
4,0 - efekt osiągnięty w stopniu dobrym: problem poprawnie sformułowany i rozwinięty, środki w większości adekwatne, warsztat dobry, a proces systematyczny.
3,5 - efekt osiągnięty dostatecznie ponad poziom minimalny: projekt spełnia większość wymagań, lecz wymaga dalszego pogłębienia koncepcji, argumentacji lub rozwiązań warsztatowych.
3,0 - efekt osiągnięty na poziomie minimalnym: podstawowe założenia zostały zrealizowane, a wymagane efekty osiągnięto w stopniu wystarczającym dla studiów drugiego stopnia.
2,0 - efekt nieosiągnięty: brak ukończonego projektu lub niespełnienie podstawowych wymagań w zakresie samodzielności, koncepcji, warsztatu, procesu albo prezentacji.
|
|
Data sporządzenia karty
|
19.9.2026
|
