|
Język wykładowy
|
polski;
|
|
Grupa przedmiotów:
|
kierunkowe
|
|
Powiązanie z prowadzonymi badaniami naukowymi w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
|
TAK
|
|
Sposób realizacji
|
stacjonarnie
|
| Formy zajęć
|
| Formy zajęć do wyboru | Liczba godzin zajęć | w tym liczba godzin zajęć na odległość |
|---|
|
Zajęcia w pracowni
|
64
|
0
|
|
| Aktywność i liczba godzin pracy studenta
|
| Aktywność studenta | Liczba godzin pracy |
|---|
|
Praca własna studenta (w tym m. in.: zadania domowe, przygotowanie prac etapowych i/lub końcowych, przygotowanie do zaliczenia/egzaminu, zapoznanie się z literaturą, udział w konsultacjach i inne)
|
11
|
|
|
Cel przedmiotu
|
• Pogłębianie indywidualnego języka malarskiego i świadomego kształtowania autonomicznej wypowiedzi artystycznej w relacji do zainteresowań scenograficznych studenta.
• Doskonalenie umiejętności samodzielnego definiowania złożonego problemu artystycznego oraz prowadzenia spójnego projektu lub cyklu prac od koncepcji do prezentacji.
• Rozwijanie zdolności interpretowania przestrzeni, narracji, atmosfery i kontekstu kulturowego oraz przekładania ich na adekwatne rozwiązania malarskie.
• Kształcenie dojrzałości decyzji formalnych, technologicznych i etycznych, krytycznej samooceny oraz odpowiedzialności za organizację własnego procesu twórczego.
|
| Efekty uczenia się przedmiotu |
| w zakresie wiedzy
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_W05
K_W12
|
W1. Student zna i rozumie relacje między tradycją malarstwa a współczesnymi strategiami obrazowania oraz potrafi odnieść je do własnych zainteresowań scenograficznych.
W2. Student rozumie znaczenie niezależności wypowiedzi artystycznej, spójności idei i formy oraz odpowiedzialności za podejmowane decyzje twórcze.
|
W1. Rozmowa problemowa i analiza materiałów źródłowych, odniesień artystycznych oraz sposobu ich twórczego przetworzenia.
W2. Prezentacja koncepcji i przegląd semestralny; uzasadnienie relacji między ideą, kontekstem, doborem środków i ostateczną formą realizacji.
|
|
| w zakresie umiejętności
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_U04
K_U13
K_U23
|
U1. Student samodzielnie formułuje i realizuje złożoną koncepcję malarską odnoszącą się do wybranego zagadnienia przestrzennego, narracyjnego, kulturowego lub scenograficznego.
U2. Student świadomie dobiera, łączy i modyfikuje techniki, materiały, format, skalę oraz środki ekspresji odpowiednio do charakteru projektu.
U3. Student tworzy swobodną, spójną i niezależną wypowiedź w postaci ukończonej realizacji lub cyklu prac oraz potrafi profesjonalnie udokumentować i zaprezentować proces.
|
U1. Ocena autorskich założeń, materiałów źródłowych, planu pracy oraz kolejnych etapów projektu.
U2. Ocena eksperymentów formalnych i technologicznych oraz adekwatności zastosowanych rozwiązań.
U3. Przegląd ukończonej realizacji lub cyklu prac, dokumentacji procesu i prezentacji autorskiej wraz z omówieniem decyzji.
|
|
| w zakresie kompetencji społecznych
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_K04
K_K05
K_K11
|
K1. Student jest gotów do niezależnego rozwijania idei i formułowania argumentacji budującej jego świadomość artystyczną.
K2. Student jest gotów do krytycznej weryfikacji własnej koncepcji, konstruktywnego udziału w dyskusji oraz odpowiedzialnego reagowania na informacje zwrotne.
K3. Student jest gotów świadomie korzystać z wyobraźni, intuicji i emocjonalności w inicjowaniu i realizowaniu dojrzałego procesu twórczego.
|
K1. Ocena samodzielności koncepcji i sposobu uzasadniania decyzji podczas korekt i prezentacji.
K2. Obserwacja udziału w dyskusji, krytycznej samooceny i sposobu wykorzystywania informacji zwrotnej.
K3. Ocena twórczego podejścia, konsekwencji procesu i dojrzałości ukończonej wypowiedzi.
|
|
|
Treści programowe
|
• Pogłębianie indywidualnego języka malarskiego oraz samodzielne definiowanie złożonego problemu związanego z przestrzenią, narracją, kulturą lub scenografią.
• Rozwijanie relacji między autonomicznym obrazem a przestrzenią sceniczną, filmową, performatywną lub instalacyjną w ramach autorskiego projektu albo cyklu.
• Świadome przetwarzanie materiałów źródłowych oraz krytyczny dialog z tradycją i współczesnymi strategiami malarskimi.
• Eksperyment formalny, materiałowy i technologiczny; dobór techniki, skali i ekspozycji oraz konsekwentna realizacja cyklu. Praca studyjna pozostaje fakultatywna.
• Redakcja i ocena spójności projektu, dokumentacja procesu, autorska prezentacja, krytyczna samoocena i udział w omówieniu realizacji.
|
|
Metody dydaktyczne
|
• Indywidualny, wieloetapowy projekt lub cykl malarski oraz zadania problemowe.
• Badanie materiałów źródłowych, szkice, warianty i eksperymenty warsztatowe; fakultatywne ćwiczenia studyjne.
• Korekty indywidualne i grupowe oraz konsultacje kolejnych etapów projektu.
• Analiza postaw i strategii obrazowania oraz dyskusja problemowa.
• Prezentacje robocze, przeglądy etapowe, samoocena i przegląd semestralny.
|
|
Wykaz literatury obowiązkowej i uzupełniającej
|
LITERATURA PODSTAWOWA:
Tatarkiewicz W., Dzieje sześciu pojęć. Sztuka, piękno, forma, twórczość, odtwórczość, przeżycie estetyczne, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976.
Vitamin P3: New Perspectives in Painting, Phaidon Press, London–New York 2016.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
Vitamin P4: New Perspectives in Painting, Phaidon Press, London–New York 2026
Kandinsky W., Punkt i linia a płaszczyzna. Przyczynek do analizy elementów malarskich, tłum. S. Fijałkowski, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1986.
Gage J., Kolor i kultura. Teoria i znaczenie koloru od antyku do abstrakcji, tłum. J. Holzman, Universitas, Kraków 2008.
Podgórzec Z., Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, oprac. i wstęp K. Czerni, Wydawnictwo Znak, Kraków 2009.
Sontag S., Przeciw interpretacji i inne eseje, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2012.
Hockney D., Wiedza tajemna. Sekrety technik malarskich dawnych mistrzów, tłum. J. Holzman, wyd. 2, Universitas, Kraków 2007.
Ponadto: aktualne wystawy czasowe, katalogi wystaw oraz magazyny poświęcone sztuce współczesnej i krytyce artystycznej
|
|
Dodatkowe informacje
|
Student powinien posiadać umiejętności warsztatowe, zdolność samodzielnego rozwijania koncepcji oraz doświadczenie w realizacji wieloetapowego projektu. Zajęcia odbywają się we wspólnej pracowni ze studentami kierunków malarstwo i edukacja artystyczna, z zachowaniem efektów uczenia się właściwych dla kierunku scenografia.
|
| Sposoby oceniania osiągniętych efektów uczenia się
|
| Sposób oceniania (składowe) | Składowe oceny końcowej w % (łącznie 100%) |
|---|
|
1. Autorski projekt lub cykl prac: oryginalność, dojrzałość i spójność koncepcji oraz relacja wypowiedzi z wybranym kontekstem przestrzennym, narracyjnym, kulturowym lub scenograficznym.
2. Warsztat i adekwatność środków: świadome wykorzystanie kompozycji, koloru, światła, materii, techniki, formatu, skali i sposobu ekspozycji.
3. Proces pracy: materiały źródłowe, szkice, warianty, eksperymenty, systematyczność, samodzielność, dokumentacja i korzystanie z korekt.
4. Prezentacja i refleksja: uzasadnienie decyzji, krytyczna samoocena, jakość dokumentacji oraz udział w rzeczowej dyskusji.
|
1. 45%
2. 25%
3. 20%
4. 10%
|
|
|
Kryteria i skala ocen
|
5,5 - efekt osiągnięty w stopniu wybitnym: projekt oryginalny, dojrzały i konsekwentny; znakomita relacja idei, kontekstu, formy i warsztatu oraz wyjątkowa samodzielność.
5,0 - efekt osiągnięty w stopniu bardzo dobrym: realizacja indywidualna i przekonująca; bardzo dobry warsztat, świadome decyzje, spójny cykl i systematyczny proces.
4,5 - efekt osiągnięty powyżej poziomu dobrego: samodzielna i spójna realizacja, trafne rozwiązania oraz świadomy dobór środków, z nielicz-nymi niedoskonałościami.
4,0 - efekt osiągnięty w stopniu dobrym: czytelna koncepcja, rozwiąza-nia w większości adekwatne, poprawny warsztat i konsekwentny proces.
3,5 - efekt osiągnięty dostatecznie ponad poziom minimalny: realizacja spełnia większość wymagań, lecz wymaga dalszego rozwinięcia koncep-cji, spójności lub warsztatu.
3,0 - efekt osiągnięty na poziomie minimalnym: podstawowe założenia zostały zrealizowane, praca jest ukończona, a wymagane efekty osiągnię-to w stopniu wystarczającym.
2,0 - efekt nieosiągnięty: brak ukończonej realizacji albo niespełnienie podstawowych wymagań w zakresie koncepcji, warsztatu, procesu, do-kumentacji lub prezentacji.
|
|
Data sporządzenia karty
|
19.9.2026
|
