|
Język wykładowy
|
polski;
|
|
Grupa przedmiotów:
|
kierunkowe
|
|
Powiązanie z prowadzonymi badaniami naukowymi w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
|
TAK
|
|
Sposób realizacji
|
stacjonarnie
|
| Formy zajęć
|
| Formy zajęć do wyboru | Liczba godzin zajęć | w tym liczba godzin zajęć na odległość |
|---|
|
Zajęcia w pracowni
|
64
|
0
|
|
| Aktywność i liczba godzin pracy studenta
|
| Aktywność studenta | Liczba godzin pracy |
|---|
|
Praca własna studenta (w tym m. in.: zadania domowe, przygotowanie prac etapowych i/lub końcowych, przygotowanie do zaliczenia/egzaminu, zapoznanie się z literaturą, udział w konsultacjach i inne)
|
111
|
|
|
Cel przedmiotu
|
• Ugruntowanie indywidualnego języka malarskiego oraz zdolności tworzenia dojrzałej, autonomicznej wypowiedzi artystycznej pozostającej w świadomej relacji z praktyką scenograficzną studenta.
• Doskonalenie samodzielnego formułowania i realizowania rozbudowanego projektu lub cyklu prac, obejmującego badanie kontekstu, wybór środków, organizację procesu, redakcję oraz prezentację.
• Rozwijanie umiejętności krytycznego odnoszenia własnej twórczości do tradycji i współczesnych strategii obrazowania oraz do zagadnień przestrzeni, narracji, dramaturgii i ekspozycji.
• Przygotowanie studenta do odpowiedzialnego prowadzenia własnej praktyki artystycznej: konsekwentnej pracy, świadomej samooceny, dokumentowania rezultatów i komunikowania założeń projektu.
|
| Efekty uczenia się przedmiotu |
| w zakresie wiedzy
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_W05
K_W12
|
W1. Student zna i rozumie związki tradycji sztuk plastycznych ze współczesnymi strategiami obrazowania i potrafi świadomie sytuować wobec nich własną praktykę.
W2. Student rozumie znaczenie swobodnej kreacji, niezależności wypowiedzi oraz spójności idei, formy, technologii i sposobu prezentacji dzieła.
|
W1. Rozmowa problemowa, analiza materiałów źródłowych i odniesień artystycznych oraz ocena sposobu ich krytycznego przetworzenia.
W2. Prezentacja koncepcji i przegląd semestralny; uzasadnienie relacji między ideą, środkami, kontekstem i sposobem ekspozycji
|
|
| w zakresie umiejętności
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_U01
K_U04
K_U23
|
U1. Student wykorzystuje wiedzę i doświadczenie warsztatowe do świadomego kształtowania własnej postawy i osobowości artystycznej.
U2. Student samodzielnie projektuje i realizuje rozbudowaną koncepcję malarską lub spójny cykl prac, odnosząc je do wybranego problemu przestrzennego, narracyjnego, kulturowego albo scenograficznego.
U3. Student tworzy swobodną i niezależną wypowiedź artystyczną, dokonuje jej redakcji, profesjonalnie dokumentuje proces oraz prezentuje i uzasadnia końcowe rozwiązania.
|
U1. Ocena autorskich założeń, materiałów źródłowych, planu pracy oraz sposobu rozwijania indywidualnego języka.
U2. Ocena etapów realizacji, eksperymentów, redakcji cyklu i adekwatności zastosowanych środków.
U3. Przegląd ukończonego projektu lub cyklu, dokumentacji procesu oraz autorskiej prezentacji wraz z obroną podjętych decyzji
|
|
| w zakresie kompetencji społecznych
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_K04
K_K06
K_K11
|
K1. Student jest gotów do niezależnego rozwijania idei, formułowania dojrzałej argumentacji oraz odpowiedzialnego określania własnej pozycji artystycznej.
K2. Student jest gotów do samodzielnego planowania i organizowania długofalowego procesu twórczego, zachowania konsekwencji oraz doprowadzenia projektu do profesjonalnej prezentacji.
K3. Student jest gotów świadomie korzystać z wyobraźni, intuicji i emocjonalności, poddawać własną pracę krytycznej ocenie oraz konstruktywnie uczestniczyć w dialogu.
|
K1. Ocena samodzielności koncepcji, świadomości artystycznej i sposobu argumentowania podczas korekt i prezentacji.
K2. Ocena organizacji pracy, terminowości, konsekwencji kolejnych etapów oraz jakości końcowej prezentacji.
K3. Obserwacja krytycznej samooceny, twórczego podejścia, udziału w dyskusji i sposobu wykorzystywania informacji
|
|
|
Treści programowe
|
• Ugruntowanie indywidualnego języka malarskiego oraz samodzielne sformułowanie rozbudowanego problemu związanego ze scenografią i szerszym kontekstem kulturowym.
• Opracowanie autorskiego projektu lub cyklu na podstawie badań, materiałów źródłowych i prób; rozwijanie relacji między obrazem a przestrzenią sceniczną, filmową, performatywną, instalacyjną lub ekspozycyjną.
• Krytyczny dialog z tradycją malarstwa i współczesnymi strategiami artystycznymi, świadome przetwarzanie inspiracji oraz budowanie oryginalnej wypowiedzi.
• Dobór i łączenie technik, materiałów, formatów i skali; eksperyment, realizacja, selekcja i redakcja cyklu. Praca studyjna pozostaje fakultatywna.
• Profesjonalna dokumentacja i przygotowanie prezentacji; publiczne omówienie założeń, procesu i rezultatów oraz pogłębiona samoocena.
|
|
Metody dydaktyczne
|
• Samodzielny, rozbudowany projekt lub cykl malarski.
• Badanie materiałów źródłowych, szkice, warianty, próby i eksperymenty warsztatowe; fakultatywne ćwiczenia studyjne.
• Konsultacje indywidualne, korekty grupowe oraz planowanie i dokumentowanie procesu.
• Analiza postaw i strategii obrazowania oraz dyskusja problemowa.
• Prezentacje robocze, przeglądy etapowe i przegląd końcowy z autorskim omówieniem realizacji.
|
|
Wykaz literatury obowiązkowej i uzupełniającej
|
LITERATURA PODSTAWOWA:
Tatarkiewicz W., Dzieje sześciu pojęć. Sztuka, piękno, forma, twórczość, odtwórczość, przeżycie estetyczne, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976.
Vitamin P4: New Perspectives in Painting, Phaidon Press, London–New York 2026.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
Vitamin P3: New Perspectives in Painting, Phaidon Press, London–New York 2016
Kandinsky W., Punkt i linia a płaszczyzna. Przyczynek do analizy elementów malarskich, tłum. S. Fijałkowski, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1986.
Gage J., Kolor i kultura. Teoria i znaczenie koloru od antyku do abstrakcji, tłum. J. Holzman, Universitas, Kraków 2008.
Podgórzec Z., Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, oprac. i wstęp K. Czerni, Wydawnictwo Znak, Kraków 2009.
Sontag S., Przeciw interpretacji i inne eseje, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2012.
Hockney D., Wiedza tajemna. Sekrety technik malarskich dawnych mistrzów, tłum. J. Holzman, wyd. 2, Universitas, Kraków 2007.
Ponadto: aktualne wystawy czasowe, katalogi wystaw oraz magazyny poświęcone sztuce współczesnej i krytyce artystycznej
|
|
Dodatkowe informacje
|
Student powinien posiadać umiejętności warsztatowe, zdolność samodzielnego rozwijania koncepcji oraz doświadczenie w realizacji wieloetapowego projektu. Zajęcia odbywają się we wspólnej pracowni ze studentami kierunków malarstwo i edukacja artystyczna, z zachowaniem efektów uczenia się właściwych dla kierunku scenografia.
|
| Sposoby oceniania osiągniętych efektów uczenia się
|
| Sposób oceniania (składowe) | Składowe oceny końcowej w % (łącznie 100%) |
|---|
|
1. Autorski projekt lub cykl prac: oryginalność, dojrzałość, spójność i jakość artystyczna oraz relacja wypowiedzi z wybranym kontekstem przestrzennym, narracyjnym, kulturowym lub scenograficznym.
2. Warsztat i adekwatność środków: świadome wykorzystanie kompozycji, koloru, światła, materii, techniki, formatu, skali i sposobu ekspozycji.
3. Proces pracy: materiały źródłowe, szkice, warianty, eksperymenty, samodzielność, systematyczność, redakcja i dokumentacja.
4. Prezentacja i refleksja: uzasadnienie decyzji, krytyczna samoocena, jakość dokumentacji oraz udział w rzeczowej dyskusji.
|
1. 50%
2. 20%
3. 20%
4. 10%
|
|
|
Kryteria i skala ocen
|
5,5 - efekt osiągnięty w stopniu wybitnym: projekt oryginalny, dojrzały i w pełni autonomiczny; znakomita relacja idei, kontekstu, formy i warsztatu oraz profesjonalna prezentacja.
5,0 - efekt osiągnięty w stopniu bardzo dobrym: realizacja indywidualna i przekonująca; bardzo dobry warsztat, świadome decyzje, spójna redakcja i samodzielny proces.
4,5 - efekt osiągnięty powyżej poziomu dobrego: samodzielna i spójna realizacja, trafne rozwiązania i świadomy dobór środków, z nielicznymi niedoskonałościami.
4,0 - efekt osiągnięty w stopniu dobrym: czytelna koncepcja, rozwiązania w większości adekwatne, poprawny warsztat i konsekwentny proces.
3,5 - efekt osiągnięty dostatecznie ponad poziom minimalny: realizacja spełnia większość wymagań, lecz wymaga dalszego rozwinięcia koncepcji, spójności, redakcji lub warsztatu.
3,0 - efekt osiągnięty na poziomie minimalnym: podstawowe założenia zostały zrealizowane, praca jest ukończona, a wymagane efekty osiągnięto w stopniu wystarczającym.
2,0 - efekt nieosiągnięty: brak ukończonej realizacji albo niespełnienie podstawowych wymagań w zakresie koncepcji, warsztatu, procesu, dokumentacji lub prezentacji.
|
|
Data sporządzenia karty
|
19.9.2026
|
