| Field | Description | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Język wykładowy | polski; | ||||||||
| Grupa przedmiotów: |
pracownia kierunkowa, prowadząca do dyplomu |
||||||||
| Powiązanie z prowadzonymi badaniami naukowymi w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki | TAK - Synkretyzm mediów a artykulacja dzieła sztuki - w ramach badań własnych kadry MetaMuzeum - kontynuacja projektu wspieranego pierwotnie przez NCN Akcja uliczna - studia nad procesami wzajemnego przenoszenia elementów sfery sztuki i sfery publicznej - kontynuacja projektu wspieranego pierwotnie przez NCN | ||||||||
| Sposób realizacji |
hybrydowo - z przewagą zajęć stacjonarnych |
||||||||
| Formy zajęć |
|
||||||||
| Aktywność i liczba godzin pracy studenta |
|
||||||||
| Cel przedmiotu |
Zespół Pracowni Sztuki Pojęciowej stawia sobie za cel świadczenie adeptom sztuki intermedialnej wsparcia w budowaniu osobistego fundamentu podejmowanych decyzji artystycznych, świadomości kontekstu funkcjonowania artysty w ludzkiej zbiorowości oraz stanowiska wobec historii sztuki rozumianej jako proces ciągły i dynamiczny, jak również w odnalezieniu intuicji praw i reguł we własnym doświadczeniu egzystencjalnym i studiach nad sztuką (est-etyka, semantyka, teorie formy i kompozycji, ćwiczenia artykulacyjne). Pracownia prowadzi zajęcia propedeutyczne dla dwóch pierwszych roczników licencjatu, podobne, lecz inaczej sformatowane zajęcia dla pierwszego rocznika studiów magisterskich oraz sprawuje opiekę nad indywidualną i zmierzającą do samodzielności pracą roczników starszych. W tym też sprawuje opiekę promotorską nad dyplomami licencjackim i magisterskim oraz studentami Szkoły Doktorskiej. Pracownicy PSPoj inicjują też i prowadzą projekty badawcze skierowane na historyczne i współczesne zagadnienia związane z ewolucją sztuki intermedialnej, a w szczególności tych jej wątków. które polemizują z konwencjonalnie uznanym statusu „dzieła sztuki” i definicji sztuki. Profil PSPoj jest oparty na fundamencie ewolucji historycznego nurtu sztuki konceptualnej, znaczonego tekstami Josepha Kosutha (Art After Philosophy, Artist as Anthropologist), monografią Lucy Lippard: Six Years: The Dematerialization of the Art Object from 1966 to 1972, oraz aktywnością grupy i periodyku Art & Language z jednej strony, a w innej perspektywie kontekstualizmem w ujęciu Jana Świdzińskiego, czy też - sięgając dalej wstecz - tradycją sztuki nieretinalnej i ideą fuzji sztuk, twórczością intencjonalnie polisensoryczną i intermedialną (perspektywa Johna Cage’a, Dicka Higginsa, Lawrence’a Weinera, Josepha Beuysa, Kena Friedmana, Hansa Bredera, Gustava Metzgera). Praktyka pracowni polega na wprowadzaniu jej adeptów równolegle w historyczne aspekty, w genezę i dokonania nurtu konceptualnego w sztuce im współczesnej, oraz na sugerowaniu tematów i strategii praktycznych ćwiczeń wspomagających personalizację zagadnień dla tego nurtu istotnych. Dotyczy to podstawowych zagadnień filozoficznych i formalnych, funkcji społecznej i poznawczej sztuki, istoty dzieła sztuki jako komunikatu, wyróżników komunikatu artystycznego, cech procesu twórczego, artykulacji dzieła sztuki i form reprezentacji idei.
|
||||||||
| Efekty uczenia się przedmiotu | |||||||||
| w zakresie wiedzy |
|
||||||||
| w zakresie umiejętności |
|
||||||||
| w zakresie kompetencji społecznych |
|
||||||||
| Treści programowe |
Sztuka konceptualna – jej geneza i pierwszy etap rozwoju. Twórczość Lawrence’a Weinera, Josepha Kosutha, Art and Language. Inspiracje filozofią Ludwiga Wittgensteina. Wrocławski konceptualizm i kontekstualizm Jana Świdzińskiego. Nurty konceptualne i postkonceptualne w sztuce światowej. Wątki konceptualne w sztuce aktualnej. Semantyka, semiologia, związki współczesnego językoznawstwa z teorią sztuki i jego wpływ na twórczość artystyczną. Gramatyka generatywna Noama Chomskiego. Sztuka pamięci – tradycje mnemotechniczne, retoryczne, hermetyczne, oraz ich wpływ na twórczość współczesnych artystów. Twórczość Frances Amelii Yates – The Art of Memory, Giordano Bruno and the Hermetic Tradition. Praktyki i konwencje inspirowane ideami konceptualnymi. |
||||||||
| Metody dydaktyczne |
Tok studiów jest nakierowany na stopniową, zaawansowaną indywidualizację w określaniu ich problematyki i celów, zmierzającą do stopniowego precyzowania zakresu, tematu i zawartości magisterskiej pracy dyplomowej - w formie dzieła i dystertacji. Studia rozpoczynają się od zapisu do pracowni, na etapie którego student musi sprecyzować i wyartykułować swoje osobiste zainteresowania i wektory poszukiwań (karta - plan studiów). Zatwierdzenie planu studiów jest równoznaczne z przyjęciem opieki dydaktyczno-naukowej przez kierownika pracowni. Od tego momentu rozpoczyna się proces stopniowej realizacji przyjętego planu i jego precyzowanie, modyfikacje - z semestru na semestr. Pierwszy etap pracy w pracowni (2 semestry) to głównie zbieranie i opracowywanie problematyki (kwerendy), stanowiącej podstawę dyplomowej specjalizacji (bibliografia, zestawienia autorów i tytułów dzieł, faktografia, wykłady, konsultacje specjalistyczne). W kolejnych 2 semestrach dominuje zachęta do prototypowania - podejmowania autorskich prób wykorzystania, falsyfikacji zgromadzonej wiedzy w sposób doświadczalny. Piąty semestr jest czasem przeznaczonym na wykonanie pracy dyplomowej. Wszystkim etapom towarzyszą indywidualne krytyki. Ćwiczenia w kształtowaniu własnych metod i procedur opisu tematu, budowy struktur dzieła i jego artykulacji. Ćwiczenia w zakresie dokumentacji technicznej zdarzeń czasowych. Ćwiczenia w zakresie edycji i form redakcji artefaktów. Ćwiczenia z zakresu interpretacji, artykulacji i uzewnętrzniania własnych emocji i potrzeb. Własna praca twórcza realizowana pod opieką dydaktyczną |
||||||||
| Wykaz literatury obowiązkowej i uzupełniającej |
Joseph Kosuth „Art After Philosophy” Joseph Kosuth „Artist as Anthropologist” Grzegorz Dziamski „Konceptualizm” w: Grzegorz Dziamski (red.) Od awangardy do postmodernizmu, Encyklopedia kultury polskiej XX wieku. 1996, ISBN 83-85323-21-X Lucy Lippard, Six Years: The Dematerialization of the Art Object from 1966 to 1972, University of California Press 1997 (lektura uzupełniająca) Frances A. Yates "Sztuka Pamięci", PIW 1977 (lektura uzupełniająca) |
||||||||
| Dodatkowe informacje |
Studenci są zachęcani i zobowiązani do poszerzania listę lektur oraz źródeł wiedzy, zainteresowań, inspiracji innego typu o znaleziska i propozycje własne - jako wzbogacające spektru programowe. Wprowadzane tak wątki podlegają dyskusji w obrębie grup i wprowadzane są w calości lub części do kanonu programowego pracowni. |
||||||||
| Sposoby oceniania osiągniętych efektów uczenia się |
|
||||||||
| Kryteria i skala ocen |
na ocenę 3.0 wymagane jest zaliczenie kursu, czyli wykonanie w sposób zadawalający co najmniej tzw. "zadania semestralnego" oraz jego poprawna prezentacja na przeglądzie semestralnym na ocenę 4,0 wymagane jest ponadto wykonanie i prezentacja co najmniej jednego zadania zaproponowanego indywidualnie, zatwierdzonego przez prowadzących i prowadzonego w formie konsultacji na ocenę 5,0 wymagane jest spełnienie powyższych warunków oraz poprawne i wyczerpujące sformułowanie tematu i zakresu pracy dyplomowej na ocenę 5,5 zasługują osoby, które wszystkie wymagania spełniły celująco i nadały im cechy indywidualne i twórcze |
||||||||
| Data sporządzenia karty |
23-09-2026 |
||||||||
| studies | status | time[h] | ECTS | form | pass |
|---|---|---|---|---|---|
| Intermedia s.3 | ch | 128 | 18 |
Pc 64h L 64h |
Pc
L
[C] Pc L [Ex] |