kurs przedmiotu na poziomie podstawowym

stacjonarnie 

Celem przedmiotu jest rozwijanie umiejętności świadomego kształtowania przestrzeni architektoniczno-plastycznej w oparciu o doświadczenia zdobyte w I semestrze, w szczególności poprzez analizę, transformację i reinterpretację struktur modularnych oraz brył przestrzennych.

Student pogłębia rozumienie procesu projektowego jako drogi od intuicyjnego zapisu idei do uporządkowanej koncepcji przestrzennej, uwzględniającej skalę, funkcję, materiał, światło, czas, ruch oraz relację człowiek–przestrzeń.

Przedmiot rozwija zdolność przekształcania formy poprzez operowanie punktem, krawędzią, płaszczyzną, modułem, strukturą i kontrastem. Szczególny nacisk zostaje położony na budowanie samonośnej konstrukcji przestrzennej oraz świadome dobranie środków wyrazu do charakteru projektowanej przestrzeni.

Celem zajęć jest również rozwijanie wyobraźni przestrzennej, kreatywności, empatii wobec użytkownika oraz umiejętności publicznej prezentacji i uzasadnienia własnej koncepcji projektowej.

Prowadzenie procesu projektowego od zapisu ideowego i intuicyjnego do uporządkowanej koncepcji przestrzennej.
Analiza i synteza formy poprzez geometrię, strukturę, moduł, rytm, proporcję i transformację.
Kształtowanie przestrzeni w dwóch i trzech wymiarach z uwzględnieniem materii, konstrukcji, faktury, koloru, światła, czasu, ruchu i skali.
Warsztatowe badanie relacji: idea – funkcja – forma – człowiek – przestrzeń.
Przekształcanie bryły poprzez modyfikację punktu, krawędzi, płaszczyzny, modułu lub innych przyjętych zasad transformacji.
Tworzenie samonośnej struktury przestrzennej z doborem materiału adekwatnym do charakteru projektu.
Kształtowanie relacji człowiek–przestrzeń w strukturze rzeczywistej, wyobrażonej i cyfrowej.
Opracowanie i prezentacja projektu w formie modelu, plakatu, grafiki, fotografii, filmu, animacji, dźwięku lub innego medium odpowiadającego koncepcji.

Zakres problemowy przedmiotu :

moduł, układ modularny, transformacja, transmutacja, skala, kontekst, antykontekst, pozytyw–negatyw, odbicie, kontrast, przenikanie, struktura, tworzywo, materiał, faktura, kolor, światło, cień, złudzenie, czas, ruch, detal, człowiek, zapach, dźwięk, montaż elementów, czytelność układu, samonośność, wytrzymałość adekwatna do wielkości obiektu, kinetyka, relacja mikro–makro.

Ćwiczenie 1 (wprowadzające)

Przestrzeń bazująca na strukturze modularnej z I semestru. Przedstawienie przestrzeni bazującej na wykonanej w I semestrze strukturze modularnej z papieru, z określeniem skali oraz relacji człowiek–przestrzeń. Przestrzeń może mieć charakter rzeczywisty lub wyobrażony, mikro- lub makroprzestrzenny. Ćwiczenie polega na zastosowaniu zdobytych doświadczeń i obserwacji przy kreowaniu nowej sytuacji przestrzennej. Student przekłada zaprojektowaną wcześniej strukturę — w całości lub poprzez wybrany moduł — na element przestrzeni, analizując jej potencjał funkcjonalny, formalny, konstrukcyjny i emocjonalny.

Zadanie semestralne Transformacja / transmutacja bryły przestrzennej w samonośną strukturę przestrzenną

Zadanie polega na transformacji lub transmutacji wybranej bryły przestrzennej poprzez modyfikację jej elementów składowych, takich jak punkt, krawędź, płaszczyzna, moduł, rytm, proporcja, kontrast lub inne przyjęte i uzasadnione zasady przekształcenia.

Efektem pracy jest autorski model przestrzenny jako samonośna konstrukcja, której forma wynika z przeprowadzonego procesu transformacji. Student dobiera materiał adekwatnie do charakteru projektu, jego skali, wytrzymałości, funkcji i zamierzonego efektu przestrzennego. Projekt powinien uwzględniać relację człowieka z przestrzenią — sposób wejścia, przejścia, obserwacji, użytkowania, dotyku, ruchu lub oddziaływania zmysłowego.

Elementy wymagane w zadaniu semestralnym

a. Model przestrzenny
Stworzenie modelu jako samonośnej konstrukcji przestrzennej. Dobór materiału powinien być adekwatny do realizowanego projektu, jego skali, funkcji i właściwości konstrukcyjnych.

b. Plakat / plansza projektowa
Graficzne przedstawienie projektu obejmujące ideę, proces transformacji, model, funkcję, skalę oraz relację człowiek–przestrzeń.

c. Dodatkowa forma prezentacji
Dodatkowe przedstawienie zaprojektowanego obiektu lub sytuacji przestrzennej w formie odpowiadającej charakterowi koncepcji. Student wybiera dowolną technikę, np. fotografię, film, dźwięk, animację, zapis cyfrowy, model 3D lub inną formę adekwatną do projektowanej przestrzeni.

Zajęcia prowadzone są w formie pracowni projektowej, łączącej ćwiczenia praktyczne, eksperyment przestrzenny, analizę przykładów oraz indywidualne i grupowe korekty projektowe.

Proces dydaktyczny obejmuje:

omówienie zadania projektowego wraz z analizą pojęć: transformacja, transmutacja, moduł, struktura, samonośność, skala, relacja człowiek–przestrzeń;
krótkie wprowadzenia teoretyczne i prezentacje przykładów z zakresu architektury, sztuki, projektowania przestrzennego oraz struktur modularnych;
ćwiczenia warsztatowe rozwijające wyobraźnię przestrzenną, umiejętność analizy formy, pracy z materiałem i konstrukcją;
pracę indywidualną nad koncepcją, modelem, planszą projektową i dodatkową formą prezentacji;
pracę w grupach, dyskusje i wspólne omawianie rozwiązań projektowych;
eksperymentowanie z materiałem, skalą, światłem, fakturą, ruchem i sposobem użytkowania przestrzeni;
indywidualne korekty prowadzone na kolejnych etapach pracy: od analizy i szkiców koncepcyjnych, przez model roboczy, po finalną prezentację;
korekty zbiorowe służące porównaniu różnych strategii projektowych i rozwijaniu umiejętności krytycznej analizy;
etapowe prezentacje pracy, pozwalające studentowi uzasadnić przyjęte decyzje formalne, funkcjonalne i materiałowe;
przygotowanie prezentacji końcowej oraz wystawy prac semestralnych jako formy publicznego podsumowania efektów uczenia się.

Forma pracy w pracowni:
Zajęcia mają charakter procesowy. Student rozwija projekt etapami, przechodząc od obserwacji i analizy struktury, przez eksperyment formalny i materiałowy, do wykonania modelu oraz opracowania graficznej i multimedialnej prezentacji projektu. Szczególny nacisk położony jest na samodzielność decyzji projektowych, świadomy dobór środków wyrazu oraz umiejętność krytycznego omawiania własnej pracy.

podstawowa:

Steen Eiler Rasmussen, Odczuwanie architektury
Peter Zumthor, Myślenie architekturą

uzupełniająca:

Rudolf Arnheim, Sztuka a percepcja wzrokowa
Juhani Pallasmaa, Oczy skóry
Juhani Pallasmaa, Myśląca dłoń

W semestrze letnim przedmiot koncentruje się na rozwijaniu doświadczeń zdobytych w I semestrze poprzez transformację struktur modularnych i brył przestrzennych w samodzielne koncepcje przestrzeni. Student analizuje moduł, rytm, proporcje, światło, materiał, skalę i relację człowiek–przestrzeń, a następnie przekształca wybraną formę w samonośną konstrukcję przestrzenną.

Proces projektowy obejmuje analizę, eksperyment formalny, dobór materiału, budowę modelu, określenie funkcji oraz przygotowanie graficznej i multimedialnej prezentacji projektu.

5.5 Student przekracza wymagania programu. Wyróżnia się wyjątkową dojrzałością artystyczną, oryginalnością koncepcji i wysoką kulturą plastyczną. Projekt ma charakter innowacyjny, pokazuje indywidualny styl i pogłębioną refleksję nad relacją forma–funkcja–człowiek–przestrzeń.

5.0 Student w pełni opanował treści i umiejętności objęte programem. Prace charakteryzuje wysoki poziom merytoryczny, techniczny i artystyczny. Koncepcje są spójne, oryginalne i logicznie uzasadnione.

4.5 Student w dużym stopniu spełnia wymagania programu. Prace są poprawne formalnie i technicznie, wykazują samodzielność i dobre rozumienie procesu projektowego.

4.0 Student opanował treści w stopniu dobrym. Prace są poprawne pod względem koncepcyjnym i warsztatowym, lecz brakuje im pełnej spójności lub oryginalności.

3.5 Student częściowo realizuje założenia przedmiotu. Wykazuje podstawową wiedzę o zasadach kompozycji i strukturze przestrzeni, jednak projekty wymagają korekty lub wsparcia dydaktycznego.

3.0 Student opanował podstawowe treści w minimalnym zakresie umożliwiającym zaliczenie. Prace są nie w pełni konsekwentne, zawierają błędy formalne lub braki w uzasadnieniu.

2.0 Student nie opanował treści i umiejętności przewidzianych w programie. Prace są nieukończone, niesamodzielne lub niezgodne z założeniami tematu.

26.02.2025