kierunkowe

stacjonarnie

Podstawą nauczania studentów I roku jest zarówno zdobywanie zdolności twórczego myślenia, jak i rozwijanie umiejętności manualnych. Te dwa współgrające elementy pracy artystycznej powinny stać się solidnym fundamentem w realizacji dalszej drogi twórczej w wybranej po I roku pracowni mistrzowskiej dla studentów kierunków Malarstwo, Scenografia i Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Przygotowanie studentów do dalszej pracy w wybranych pracowniach opiera się głównie o zadania mające na celu rozwój tych umiejętności. Mają oni również okazję wspólnie podróżować, przebywać na plenerze oraz zwiedzać wybrane galerie i muzea krakowskie, a przede wszystkim realizują zadania artystyczne w uczelni. Studenci poznają renesansowe pojęcie disegno, oznaczające rysowanie, szkicowanie ale także myśl, pomysł, wyobrażenie, twórczą ideę. W renesansowym pojęciu sztuki rysunek z jednej strony był filarem każdej ze sztuk, z drugiej zaś stanowił samodzielną, cenioną dyscyplinę sztuki, ponieważ był podstawowym sposobem obrazowania myśli artysty. Rysunek może bowiem stanowić pewien etap w działaniach twórczych albo występować jako samodzielna dyscyplina sztuki. Dlatego w proponowanym programie nauczania ważne jest nabywanie umiejętności, które umożliwią korzystanie z rysunku zależnie od potrzeb. W tym kontekście ważne będzie zarówno zdobywanie zdolności twórczego myślenia, jak i rozwijanie umiejętności manualnych. Zdobywanie zdolności twórczego myślenia, umiejętności kreacji obrazu odbywa się w oparciu o obserwację i studium sylwetki ludzkiej, zadania rysunkowe w oparciu o studium aktu, portretu, autoportretu wraz z uwzględnieniem otoczenia. Ćwiczenia umiejętności manualnych zdobywane są także poprzez kopiowanie rysunków mistrzowskich, prowadzenie szkicowników. Omawianie podstawowych zasad kompozycji, poszukiwanie środków wyrazu artystycznego, budowanie indywidualnego warsztatu rysunkowego.

Zagadnienia poruszane podczas zajęć dotyczą poszczególnych aspektów rysunkowych: 1. Linia i plama. Jest to realizacja jednej pozy w dwóch wariantach: rysunek linearny oraz rysunek bez użycia linii, umiejętność zastosowania różnych środków wyrazu, umiejętność ich rozróżnienia. 2. Człowiek i rzeźba. Ciało piękne jak marmur. Żywe i martwe. Zwrócenie uwagi na różnicowanie sposobu ukazania ciała ludzkiego i rzeźby, umiejętność komponowania dwóch figur w przestrzeni, zwrócenie uwagi na symbolikę oraz wątki egzystencjalne. 3. Światło i cień – pozytyw, rysunek ciemnym narzędziem na jasnym podłożu i negatyw, rysunek jasnym narzędziem na ciemnym podłożu. Omówienie pojęcia tenebryzmu w sztuce, rozróżnienie pojęć: monochromatyzm, chiaroscuro, en grisaille. 4. Aspekty perspektywy. Komplikacja przestrzeni w odbiciu lustrzanym. Przypomnienie różnych rodzajów perspektywy, służących do pokazywania głębi i przestrzeni na płaszczyźnie. 5. Anatomia. Akt w kontekście szkieletu ludzkiego. Oprócz omówienia zagadnień anatomicznych zwrócenie uwagi na symbolikę tematu, przypomnienie pochodzenia tematu oraz przywołanie ważniejszych dzieł obrazujących "Taniec Śmierci". 6. Model w skrócie perspektywicznym, powyżej lub poniżej linii wzroku. Omówienie podstawowych zasad rysunku modela w skrócie perspektywicznym, pokaz praktyczny oraz przypomnienie dzieł mistrzów epoki nowożytnej.

Praca w przestrzeni pracowni: doskonalenie umiejętności twórczych w oparciu o obserwację sylwetki ludzkiej. Zadania rysunkowe w oparciu o akt w oświetleniu dziennym oraz sztucznym, portret, autoportret wraz z uwzględnieniem otoczenia; omawianie podstawowych zasad kompozycji. Poszukiwanie środków wyrazu artystycznego, eksperymentowanie oraz odkrywanie różnych narzędzi rysunkowych, budowanie indywidualnego warsztatu rysunkowego. Czerpanie nauki według natury, ale także ze sztuki wielkich mistrzów, oglądanie, analizowanie sposobu rysowania wielkich twórców, wzbogacone o ich refleksję teoretyczną, takich jak Michał Anioł, Leonardo da Vinci, Rafael, Albrecht Dürer, Rembrandt, Rubens, Goya, Ingres, Manet, Picasso, Lucian Freud, K. Kollwitz i inni. Nauczanie podstaw rysunku i malarstwa w oparciu o historyczne pomoce dydaktyczne, zachowane w zbiorach uczelni, jak odlewy gipsowe, czy tzw. Atlas roślin i zwierząt. Przy wykorzystaniu tego typu obiektów studenci mogą zaznajomić się z arcydziełami historii sztuki dostępnymi na miejscu. Wspólne odwiedzanie bieżących wystaw artystycznych, omawianie i analizowanie dzieł twórców dawnych oraz współczesnych pod kątem środków wyrazu artystycznego. Wykłady tematyczne; przypominanie sylwetek wybitnych rysowników związanych z rodzimą uczelnią (J. Matejko, S. Wyspiański, J. Mehoffer, J. Malczewski, L. Wyczółkowski, W. Weiss, A. Hoffmann, Z. Grzywacz, J. Panek, M. Wejman). Obowiązkowe prowadzenie szkicowników, będące kontynuacją tradycji nauczania Adama Hoffmana. Szkicowniki mają za zadanie zachęcić studentów do eksperymentów formalnych oraz do kreowania autorskiej wypowiedzi artystycznej. Są próbą wypracowania nawyku codziennej pracy (w myśl zasady nulla dies sine linea / ani dnia bez kreski). Szkicowniki są pomocą w definiowaniu podejmowanych tematów, sprzyjają umiejętności zbierania pomysłów i powracania do motywów wraz z odważnym ich korygowaniem. Tematyczne zadanie semestralne realizowane w oparciu o bieżące problemy i zainteresowania (np. dzieła ulibionych mistrzów malarstwa, rzeźby, rysunku, literatury, poezji, muzyki). Cykliczne spotkania rysunkowe poza murami Akademii, rysowanie w przestrzeni miasta oraz w miejscach zabytkowych (muzea, kościoły) lub ciekawych przyrodniczo (Ogród Botaniczny, Planty, Ogród Zoologiczny). Współpraca z podmiotami zewnętrznymi (udział w wystawach, plenerach, festiwalach oraz warsztatach). Ćwiczenie praktyczne oparte o: analizę natury (martwa natura, aranżacje przestrzenne, akt), indywidualne projekty studenckie, korektę (dyskusja w trakcie korekty), omówienia problemowe wprowadzające w tematykę ćwiczeń. Wyjazd naukowo-dydaktyczny poświęcony zwiedzaniu wybitnych kolekcji sztuki.

Wybór albumów oraz polecanych lektur:
Albrecht Dürer, katalog wystawy, Albertina, Wien, 20.09.2019–6.01.2020, red. Christof Metzger, Wien 2019.
Raffael, red. Achim Gnann, Wien 2018.
Zygmunt Waźbiński, Renesansowy akt wenecki, Warszawa 1972.
Zygmunt Waźbiński, Disegno w teorii artystycznej XVI wieku: Italia, [w:] Disegno – rysunek u źródeł sztuki nowożytnej. Materiały sesji naukowej w Toruniu, 26–27 X 2000, red. Tadeusz J. Żuchowski, Sebastian Dudzik, Toruń 2001, s. 85–101.
Andrzej Kozieł, Rysunki Michaela Willmanna (1630–1706), Wrocław 2000.
Leon Wyczółkowski. Listy i wspomnienia, oprac. Maria Twarowska, Wrocław 1960.
200 lat Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie 1818–2018, tom 1, 2, red. Paulina Tendera, Kraków 2020.

- Ocena poziomu artystycznego i technicznego wykonania prac
- Ocena stopnia zaangażowania w realizację programu
- Rzetelność wykonywania zadań
- Umiejętność uzasadniania wykorzystywanych środków i adekwatność doboru środków wyrazu
- Oryginalność i innowacyjność realizacji zadań
- Frekwencja
na ocenę 3,0: wymagane minimum 50 % obecności i zaangażowania
w realizację programu
na ocenę 4,0: Rzetelność wykonywania zadań
na ocenę 5,0: Rzetelność wykonywania zadań i umiejętność uzasadniania wykorzystywanych środków i adekwatność doboru środków wyrazu
na ocenę 5,5: Rzetelność wykonywania zadań, umiejętność uzasadniania wykorzystywanych środków i adekwatność doboru środków wyrazu oraz oryginalność i innowacyjność realizacji zadań

22.09.2024