|
Język wykładowy
|
polski;
|
|
Grupa przedmiotów:
|
kierunkowe
|
|
Powiązanie z prowadzonymi badaniami naukowymi w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
|
TAK
|
|
Sposób realizacji
|
stacjonarnie
|
| Formy zajęć
|
| Formy zajęć do wyboru | Liczba godzin zajęć | w tym liczba godzin zajęć na odległość |
|---|
|
Zajęcia w pracowni
|
224
|
0
|
|
| Aktywność i liczba godzin pracy studenta
|
| Aktywność studenta | Liczba godzin pracy |
|---|
|
Praca własna studenta (w tym m. in.: zadania domowe, przygotowanie prac etapowych i/lub końcowych, przygotowanie do zaliczenia/egzaminu, zapoznanie się z literaturą, udział w konsultacjach i inne)
|
10
|
|
|
Cel przedmiotu
|
• Rozwijanie warsztatu malarskiego oraz świadomego posługiwania się kompozycją, kolorem, walorem, światłem, formą, materią i przestrzenią obrazu.
• Kształcenie wyobraźni przestrzennej, narracyjnej i kolorystycznej przydatnej w pracy scenografa oraz umiejętności przekładania idei, atmosfery i relacji przestrzennych na język malarski.
• Rozwijanie własnych koncepcji na podstawie pamięci, wyobraźni, doświadczenia, tekstu, materiałów wizualnych lub obserwacji. Praca studyjna może być stosowana zależnie od potrzeb projektu, ale nie stanowi obowiązkowej metody realizacji.
• Wspieranie samodzielności, systematycznego procesu pracy, świadomego doboru techniki oraz umiejętności omawiania i oceny własnych realizacji.
|
| Efekty uczenia się przedmiotu |
| w zakresie wiedzy
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_W02
K_W11
|
W1. Student zna i rozumie funkcje podstawowych środków ekspresji malarskiej oraz ich znaczenie w budowaniu treści, atmosfery, narracji i relacji przestrzennych.
W2. Student zna wybrane wzorce. i strategie kształtowania obrazu oraz rozumie ich przydatność dla rozwijania wyobraźni i indywidualnej koncepcji artystycznej scenografa.
|
W1. Analiza prac, szkiców i prób warsztatowych podczas korekt oraz przeglądu semestralnego.
W2. Rozmowa problemowa, omówienie inspiracji, strategii obrazowania i założeń projektu; przegląd semestralny.
|
|
| w zakresie umiejętności
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_U02
K_U04
K_U13
|
U1. Student formułuje własną koncepcję malarską wynikającą z wybranego zagadnienia przestrzennego, narracyjnego, kolorystycznego lub emocjonalnego.
U2. Student rozwija i realizuje koncepcję poprzez szkice, warianty, próby oraz ukończoną pracę lub spójny zestaw prac.
U3. Student dobiera i stosuje technikę, materiały oraz środki malarskie odpowiednio do przyjętego zamiaru i świadomie modyfikuje rozwiązania w toku pracy.
|
U1. Projekt indywidualny: sformułowanie założeń, notatki wizualne, szkice i omówienie koncepcji.
U2. Etapy realizacji, warianty, korekty, dokumentacja procesu i przegląd semestralny.
U3. Próby formalne, materiałowe i technologiczne; analiza adekwatności zastosowanych środków oraz ocena realizacji.
|
|
| w zakresie kompetencji społecznych
|
| Efekt kierunkowy | Efekt przedmiotowy | Formy weryfikacji osiągnięcia efektu |
|---|
|
K_K04
K_K06
|
K1. Student jest gotów do samodzielnego rozwijania idei, przedstawiania założeń własnej pracy i rzeczowego odnoszenia się do argumentów pojawiających się podczas korekt i dyskusji.
K2. Student jest gotów do systematycznej i odpowiedzialnej organizacji procesu twórczego, korzystania z informacji zwrotnej oraz doprowadzania podjętej realizacji do ukończenia.
|
K1. Obserwacja udziału w korektach i dyskusjach; omówienie i uzasadnienie decyzji podczas prezentacji projektu.
K2. Ocena systematyczności, samodzielności, organizacji kolejnych etapów oraz sposobu wykorzystania informacji zwrotnej.
|
|
|
Treści programowe
|
• Podstawowe zagadnienia budowy obrazu oraz relacje między płaszczyzną, kolorem, światłem, materią, skalą i wyobrażeniem przestrzeni.
• Formułowanie własnego problemu malarskiego związanego z zainteresowaniami studenta lub wybranym zagadnieniem narracyjnym i przestrzennym; rozwijanie koncepcji od szkicu do realizacji.
• Wykorzystanie pamięci, wyobraźni, doświadczenia, tekstu, fotografii i obserwacji jako źródeł obrazu; ćwiczenia studyjne są fakultatywne.
• Eksperyment formalny, materiałowy i technologiczny oraz dobór techniki, formatu, skali i podłoża do przyjętego zamiaru.
• Analiza wybranych postaw malarskich i sposobów budowania narracji wizualnej; prezentacja projektu, samoocena i udział w omówieniu prac.
|
|
Metody dydaktyczne
|
• Ćwiczenia praktyczne, zadania problemowe i indywidualny projekt malarski.
• Szkice, warianty, próby i eksperymenty warsztatowe oraz fakultatywne ćwiczenia studyjne.
• Korekty indywidualne i grupowe oraz konsultacje kolejnych etapów projektu.
• Analiza wybranych dzieł i strategii obrazowania, rozmowa dydaktyczna i dyskusja.
• Prezentacje robocze, przeglądy etapowe, samoocena i przegląd semestralny.
|
|
Wykaz literatury obowiązkowej i uzupełniającej
|
LITERATURA PODSTAWOWA:
Czapski J., Patrząc, Znak, Kraków 1996.
Rzepińska M., Historia koloru w dziejach malarstwa europejskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1983.
Godfrey T., Painting Today, Phaidon Press, London 2009.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
Gombrich E.H., O sztuce, tłum. M. Dolińska, I. Kossowska, D. Stefańska-Szewczuk, A. Kuczyńska, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1997.
Kandinsky W., Punkt i linia a płaszczyzna. Przyczynek do analizy elementów malarskich, tłum. S. Fijałkowski, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1986.
Vitamin P3: New Perspectives in Painting, Phaidon Press, London–New York 2016.
Tatarkiewicz W., Dzieje sześciu pojęć. Sztuka, piękno, forma, twórczość, odtwórczość, przeżycie estetyczne, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976.
Gage J., Kolor i kultura. Teoria i znaczenie koloru od antyku do abstrakcji, tłum. J. Holzman, Universitas, Kraków 2008.
Podgórzec Z., Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, oprac. i wstęp K. Czerni, Wydawnictwo Znak, Kraków 2009.
Van Gogh V., Delacroix E., Makowski T. – wybrane dzienniki, listy i pisma artystów.
Sontag S., Przeciw interpretacji i inne eseje, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2012.
Hockney D., Wiedza tajemna. Sekrety technik malarskich dawnych mistrzów, tłum. J. Holzman, wyd. 2, Universitas, Kraków 2007.
Ponadto: aktualne wystawy czasowe, katalogi wystaw oraz magazyny poświęcone sztuce współczesnej i krytyce artystycznej
|
|
Dodatkowe informacje
|
Student powinien posiadać podstawową gotowość do pracy warsztatowej i systematycznej realizacji zadań. Przyjęcie do Pracowni odbywa się po zapoznaniu się z pracami studenta oraz rozmowie dotyczącej jego celów i zainteresowań. Zajęcia odbywają się we wspólnej pracowni ze studentami kierunków malarstwo i edukacja artystyczna, z zachowaniem efektów uczenia się właściwych dla kierunku scenografia.
|
| Sposoby oceniania osiągniętych efektów uczenia się
|
| Sposób oceniania (składowe) | Składowe oceny końcowej w % (łącznie 100%) |
|---|
|
1. Indywidualny projekt lub spójny zestaw prac: czytelność i rozwinięcie koncepcji, relacja obrazu z wybranym zagadnieniem przestrzennym lub narracyjnym oraz jakość artystyczna.
2. Warsztat i adekwatność środków: świadome wykorzystanie kompozycji, koloru, światła, materii, techniki i formatu.
3. Proces pracy: szkice, warianty, próby, systematyczność, samodzielność, dokumentacja i korzystanie z korekt.
4. Prezentacja i omówienie prac: przedstawienie założeń, uzasadnienie wyborów, samoocena oraz udział w rzeczowej dyskusji.
|
1. 40%
2. 30%
3. 20%
4. 10%
|
|
|
Kryteria i skala ocen
|
5,5 - efekt osiągnięty w stopniu wybitnym: realizacja oryginalna, bardzo spójna i świadoma; znakomite wykorzystanie środków malarskich, wyjątkowa samodzielność i konsekwencja procesu.
5,0 - efekt osiągnięty w stopniu bardzo dobrym: realizacja indywidualna i przekonująca; trafna koncepcja, bardzo dobry warsztat, świadome decyzje i systematyczny proces.
4,5 - efekt osiągnięty powyżej poziomu dobrego: spójna realizacja i świadomy dobór środków, z nielicznymi niedoskonałościami.
4,0 - efekt osiągnięty w stopniu dobrym: założenie czytelne, rozwiązania w większości adekwatne, warsztat poprawny, a proces systematyczny.
3,5 - efekt osiągnięty dostatecznie ponad poziom minimalny: realizacja spełnia większość wymagań, lecz wymaga dalszego rozwinięcia koncepcji, formy lub warsztatu.
3,0 - efekt osiągnięty na poziomie minimalnym: podstawowe założenia zostały zrealizowane, praca ukończona, a wymagane efekty osiągnięto w stopniu wystarczającym.
2,0 - efekt nieosiągnięty: brak ukończonej realizacji lub niespełnienie podstawowych wymagań w zakresie koncepcji, warsztatu, procesu albo prezentacji.
|
|
Data sporządzenia karty
|
19.9.2026
|
